Ana sing kuat nalika mbukak Kitab Suci lan maca apa sing wis kokdeleng kaping satus, nanging dumadakan dadi urip kanthi cara sing anyar. Kuwi amarga iki dudu mung buku. Kitab Suci urip lan aktif, lan iki Gusti Allah sing ngandika langsung karo kowe.
Yen sampeyan tau mikir apa sing diomongake Gusti Allah, sampeyan ora perlu ngira-ngira. Panjenengane wis maringi Sabdane, lan Panjenengane wis maringi Roh Suci. Ora ana alesan kanggo ora kenal karo Panjenengane, amarga Panjenengane wis maringi kabeh sing sampeyan butuhake.
Kitab Suci ngendika menawa manungsa bakal binasa amarga kurang kawruh, lan kuwi dudu babagan kapinteran utawa pendidikan. Iki dudu babagan apa sing kok sinau saka Google utawa suwene kowe sekolah. Iki babagan ngerti Gusti Allah.
Manungsa bakal binasa amarga ora ngerti sapa Gusti Allah lan ora ngerti kersane. Nalika kowé ora ngerti Panjenengane, kowé urip ing sangisore apa sing kasedhiya kanggo kowé. Nanging nalika kowé pancèn ngerti Panjenengane, kabèh bakal owah.
Mulané dina iki ngrembug bab wahyu. Amarga sawisé kowé weruh sapa Panjenengané sakjané, ora ana sing bisa ngalangi kowé.
Ing Yokanan bab 14, Gusti Yesus miwiti nganggo pratelan sing kuat:
"Aja nganti atimu kuwatir. Kumandela marang Gusti Allah, lan uga kumandel marang Aku."
Panjenengané banjur ngandika menawa Panjenengané lagi nyawisaké papan kanggo kita lan Panjenengané bakal rawuh manèh kanggo nggawa kita mrana. Kuwi waé wis cukup kanggo nggugah rasa tresnamu. Kang Nitahake samubarang kabèh kanthi pribadi nyawisaké papan kanggo kowé.
Ing kene pangerten babagan manten Yahudi ngowahi kabeh. Ing budaya kasebut, nalika pasangan wis tunangan, iku kaya-kaya ngiket perkawinan. Penganten kakung bakal lunga kanggo nyiapake papan, lan mung yen bapakne nyetujoni dheweke bisa bali kanggo njupuk penganten putri.
Penganten putri ora ngerti dina lan jam, mula dheweke tetep siyap. Nalika penganten lanang teka, kahanane ora sepi. Ana trompet, perayaan, lan arak-arakan nalika penganten lanang teka kanggo ngeterake dheweke.
Kuwi persis apa sing digambarake dening Yesus. Panjenengane lagi nyiapake papan, lan ngenteni Sang Rama ngendika yen wis wayahe. Banjur Panjenengane bakal rawuh maneh kanggo manten wadon.
Nalika Gusti Yesus ngendika, “Kowé ngerti dalané,” para sakabat mangsuli kanthi jujur. Wong-wong mau kandha ora ngerti.
Gusti Yesus mangsuli nganggo salah sawijining bebener sing paling penting ing Kitab Suci:
"Aku iki dalan, kayekten, lan urip. Ora ana wong sing bisa sowan marang Sang Rama kajaba liwat Aku."
Banjur Panjenengané langsung ngowahi sudut pandangé wong-wong mau. Panjenengané ngandhani yèn wiwit saiki, wong-wong mau pancèn wis wanuh karo Sang Rama lan wis ndeleng Panjenengané.
Coba pikirake sepira cepet owah-owahan kuwi. Sedhela dheweke ngomong yen dheweke ora kenal karo Panjenengane, lan sedela maneh Yesus ngomong yen dheweke kenal. Dadi saiki pitakonane dadi, tembung sapa sing arep kokpercaya?
Ing kene kita cenderung macet. Kita ngomong kaya, "Aku ora kenal Gusti Allah," utawa "Aku mung rumangsa ora cedhak karo Panjenengane." Nanging Yesus wis ngandika yen kowe kenal karo Panjenengane.
Dadi saiki kowé kudu nggawe keputusan. Apa kowé arep percaya karo perasaanmu, utawa apa kowé arep percaya karo Yésus? Nèk Panjenengané kandha nèk kowé kenal karo Panjenengané, kowé ngerti Panjenengané. Kuwi dhasaré kabèh.
Banjur Gusti Yesus nggawe pratelan sing umume wong maca:
"Sapa waé sing precaya marang Aku bakal nindakaké pakaryan sing padha karo sing wis Daktindakaké, malah bakal nindakaké pakaryan sing luwih gedhé manèh."
Kuwi ora mung kanggo saklompok wong tartamtu. Panjenengané ora nyebutaké pendeta, utawa wong sing sekolah ing sekolah Alkitab, utawa wong sing wis ngerti kabèh. Panjenengané nyebutaké sapa waé sing percaya.
Banjur Panjenengane nambahake bab sing luwih nantang:
"Kowé isa njaluk apa waé atas jenengku, lan aku bakal nglakokaké."
Kita cenderung maca kuwi lan langsung nyilikake. Kita wiwit nyaring liwat watesan lan pengalaman kita dhewe. Nanging Yesus ora menehi kualifikasi. Panjenengane ngandika apa-apa.
Akeh wong sing ragu-ragu nyuwun bab-bab gedhe marang Gusti Allah amarga dheweke mikir yen iku egois. Nanging Gusti Yesus sejatine ngandhani kenapa kita kudu njaluk. Panjenengane ngendika yen nalika kita njaluk lan Panjenengane mangsuli, iku bakal nggawa kamulyan marang Sang Rama.
Tegese njaluk sing gedhe iku ora egois. Iku sejatine bagean saka carane Gusti Allah ngumumake awake dhewe. Yen sampeyan ora nate njaluk, ora ana sing bisa ditindakake dening Panjenengane, lan ora ana kamulyan sing diungkapake.
Dadi, tinimbang njaluk sing cilik, kita kudune njaluk sing luwih gedhe. Kita malah kudune njaluk marang Gusti Allah supaya mulang kita carane njaluk.
Nalika Gusti Yesus ngendika supaya nyenyuwun atas asmane, Panjenengane ora mung ngomong babagan nambahake tembung ing pungkasan pandonga. Panjenengane ngomong babagan identitas. Ana ing asmane tegese sampeyan wis digawa menyang kulawargane. Sampeyan nggawa panguwasane, identitase, lan panutupe.
Iku kaya perkawinan. Apa sing dadi duweke siji saiki dadi duweke liyane. Nalika sampeyan ana ing Kristus, apa sing dadi duweke Gusti Allah bakal kasedhiya kanggo sampeyan. Ora ana watesan ing sumber daya-Ne. Panjenengane nduweni kabeh. Dadi nalika sampeyan njaluk, sampeyan ora njaluk sumber sing winates.
Gusti Yesus ora ninggalake kita kanggo ngrampungake iki dhewe. Panjenengane janji bakal maringi Roh Suci.
"Panjenengane iku Roh Suci, sing nuntun menyang sakèhing kayekten ... kowé wanuh marang Panjenengané, amarga Panjenengané manggon karo kowé saiki lan mengko bakal ana ing kowé."
Kowé ora ngerti Gusti Allah merga saka sepira kerepé kowé sinau. Kowé ngerti Panjenengané merga Panjenengané ana ing njero kowé.
Roh Suci mulang kowé, ngelingake kowé, lan nuntun kowé menyang kayekten. Tanpa Panjenengané, kowé bisa maca Kitab Suci lan isih ora ngerti apa-apa. Bareng karo Panjenengané, Sabda iku urip.
Salah sawijining kesalahpahaman paling gedhe yaiku kepiye Gusti Allah mbenerake kita. Akeh wong sing mikir yen keyakinan iku kaya tekanan, isin, utawa kutukan. Nanging Yesus ngendika menawa Panjenengane ninggalake kita kanthi tentrem.
"Aku ninggal kowé karo hadiah—katentreman ati lan pikiran."
Gusti Allah ora mimpin liwat tekanan. Panjenengane mimpin liwat katentreman, kabungahan, lan katresnan. Malah koreksi saka Panjenengane teka kanthi cara sing nggawa kamardikan, dudu isin. Yen sampeyan rumangsa terus-terusan nandhang tekanan, kuwi dudu Gusti Allah. Kuwi prekara sing kudu sampeyan tolak.
Ing pungkasaning dina, kabeh bakal bali menyang siji bebener sing prasaja. Kowé nampa saka Gusti Allah kanthi iman. Kaya ngono kuwi carané kowé nampa kaslametan. Kowé ora pantes. Kowé percaya.
Nanging ing sawijining wektu, kita wiwit nggawe kabeh babagan gaweyan kita maneh. Kita mikir apa kita wis cukup ndedonga, cukup pasa, utawa nindakake kabeh kanthi bener.
Nalika kowé nindakké kuwi, imanmu bakal pindhah saka Gusti Allah menyang awakmu dhéwé. Lan kuwi jebakané.
Apa sing bakal owah yen sampeyan miwiti pandonga kanthi cara sing beda? Tinimbang ragu-ragu, sampeyan miwiti kanthi yakin:
Rama, kula mangertos Panjenengan.
Sabda Paduka ngandika bilih kawula wanuh dhateng Paduka.
Aku ngerti swaramu.
Aku ngerti Roh Suci ana ing njero atiku lan nuntun aku.
Kuwi ngowahi kabèh. Saka panggonan kuwi, kowé isa nyuwun kanthi wani. Kowé isa percaya kanthi kebak. Kowé isa urip kaya apa sing diomongké Yésus kuwi pancèn bener.
Dadi, dina iki dadi titik wiwitan anyar. Wiwit saiki, kowé dituntun déning Roh. Wiwit saiki, kowé percaya karo apa sing diomongké Yésus. Amarga nèk Panjenengané ngendika nèk kowé kenal karo Panjenengané, kowé mesthi kenal karo Panjenengané.
